วิธีเลือกระบบบำบัดน้ำเสียที่ปรับให้เหมาะสมสำหรับกลุ่มอุตสาหกรรมที่หลากหลาย

น้ำเสียทางอุตสาหกรรมมีลักษณะเฉพาะคือปริมาณสารก่อมลพิษที่แปรผัน เมทริกซ์อินทรีย์ที่ซับซ้อน สารปนเปื้อนที่ไม่แน่นอน ค่า pH และความเค็มที่ผันผวน ซึ่งทำให้การกำหนดค่าการบำบัดแบบสากลเป็นโมฆะ การเลือกขบวนการบำบัดและเคมีเชิงฟังก์ชันที่เหมาะสมเป็นสิ่งจำเป็นเบื้องต้นเพื่อให้บรรลุการปฏิบัติตามข้อกำหนดของน้ำทิ้ง การลดปริมาณตะกอน และการนำทรัพยากรกลับมาใช้ใหม่ ภาคอุตสาหกรรมต่างๆ สร้างคุณลักษณะของน้ำทิ้งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง โดยต้องมีกระบวนการบำบัดและสูตรรีเอเจนต์ที่ตรงเป้าหมายและปรับแต่งได้เอง แทนที่จะเป็นโมดูลการบำบัดที่ได้มาตรฐาน

โซลูชั่นการบำบัดแบบดัดแปลงสำหรับน้ำเสียจากสิ่งทอและการย้อมสี

น้ำเสียจากการย้อมสิ่งทอและการพิมพ์เป็นหนึ่งในน้ำทิ้งทางอุตสาหกรรมที่บำบัดได้ยากที่สุด โดยมีโครมาสูง, COD สูง, ความต้องการออกซิเจนทางชีวเคมี (BOD) ต่ำ, สีย้อมเอโซที่ทนไฟ, สีย้อมรีแอกทีฟ, สารลดแรงตึงผิวที่ตกค้าง และอนุภาคคอลลอยด์ที่กระจายตัว ระบบคอลลอยด์ที่เสถียรในน้ำเสียสิ่งทอไม่สามารถย่อยสลายได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยกระบวนการทางชีวเคมีทั่วไปเพียงอย่างเดียว 

ดังนั้น การปรับการรักษาอย่างเหมาะสมจึงใช้กระบวนการเคมีกายภาพและชีวเคมีผสมผสานกัน โดยทั่วไป ผู้ปฏิบัติงานใช้สารตกตะกอนอนินทรีย์ประสิทธิภาพสูงและสารตกตะกอนโพลีเมอร์อินทรีย์ เช่น PAM แบบประจุลบและไม่ใช่ไอออนิก เพื่อทำให้คอลลอยด์แขวนลอยไม่คงตัว รวมสารมลพิษที่เป็นอนุภาคละเอียด และบรรลุการลดสีอย่างรวดเร็วและการลดปริมาณสารอินทรีย์เบื้องต้น 

การบำบัดล่วงหน้านี้ช่วยลดโครมาได้อย่างมีประสิทธิภาพและยับยั้งตัวกลางสีย้อมที่เป็นพิษไม่ให้ส่งผลกระทบต่อระบบจุลินทรีย์ที่ตามมา ทำให้การทำงานของถังชีวเคมีแบบแอโรบิกและแบบไม่ใช้ออกซิเจนมีความเสถียร

กระบวนการบำบัดน้ำเสียแบบกำหนดเป้าหมายสำหรับน้ำเสียจากเยื่อและกระดาษ

น้ำเสียจากการผลิตเยื่อและกระดาษส่วนใหญ่มาจากขั้นตอนการปรุงอาหาร การซัก และการฟอกสี โดยมีสารแขวนลอยขนาดใหญ่ (SS) อนุพันธ์ลิกนิน เศษเซลลูโลส ด่างตกค้าง และอินทรียวัตถุที่ละลายน้ำ 

น้ำทิ้งดังกล่าวมีลักษณะเฉพาะคือความเข้มข้นของ SS สูง ความเป็นด่างที่ผันผวน และมลพิษอินทรีย์ในระดับปานกลาง สำหรับอุตสาหกรรมนี้ การปรับเปลี่ยนการบำบัดหลักมุ่งเน้นไปที่การแยกของแข็งและของเหลวและการลดปริมาณสารอินทรีย์ ระบบตกตะกอนการจับตัวเป็นก้อน-การจับตัวเป็นก้อนที่ได้รับการปรับปรุงให้เหมาะสมสามารถนำไปใช้ได้อย่างมากที่นี่ 

สารตกตะกอนโพลีเมอร์ประจุบวกและสารตกตะกอนคอมโพสิตที่จับคู่กันสามารถดักจับสิ่งเจือปนของเส้นใยละเอียดและสารลิกนินโมเลกุลขนาดใหญ่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้เกิดการตกตะกอนและการแยกตัวอย่างรวดเร็ว การบำบัดล่วงหน้านี้ช่วยลดภาระกระแทกแบบไฮดรอลิกและแรงกระแทกแบบอินทรีย์บนถังปฏิกรณ์ชีวภาพตามมาได้อย่างมาก ปรับปรุงประสิทธิภาพการตกตะกอนของตะกอน ลดการผลิตตะกอนส่วนเกิน และรับประกันการปล่อยน้ำทิ้งจากโรงงานกระดาษอย่างเสถียรในระยะยาว

การบำบัดแบบผสมผสานขั้นสูงสำหรับน้ำเสียจากปิโตรเคมีและเหมืองแร่

น้ำเสียจากกระบวนการผลิตปิโตรเคมีและแร่ธาตุเป็นของทิ้งจากอุตสาหกรรมวัสดุทนไฟที่มีความเสี่ยงสูง โดยมีเมทริกซ์มลพิษที่ซับซ้อน รวมถึงแคตไอออนของโลหะหนัก อะโรมาติกไฮโดรคาร์บอน ฟีนอล อนุพันธ์ของปิโตรเลียม และสารมลพิษอินทรีย์ถาวร (POP) สารปนเปื้อนเหล่านี้มีความเป็นพิษสูง ความสามารถในการย่อยสลายทางชีวภาพต่ำ และความสามารถในการสะสมด้านสิ่งแวดล้อมที่แข็งแกร่ง ทำให้การบำบัดทางกายภาพหรือทางชีวเคมีเดี่ยวๆ ไม่ได้ผล

รูปแบบการบำบัดที่ปรับเปลี่ยนสำหรับอุตสาหกรรมปิโตรเคมีและเหมืองแร่ต้องใช้กระบวนการรวมหลายขั้นตอน ได้แก่ การทำให้ pH เป็นกลางและการตกตะกอนทางเคมีสำหรับการกำจัดโลหะหนักในขั้นตอนเบื้องต้น การกรองแบบอัลตราฟิลเตรชันและการแยกเยื่อรีเวิร์สออสโมซิสสำหรับการสกัดกั้นสิ่งเจือปนแบบแขวนลอยในขั้นกลาง และกระบวนการออกซิเดชันขั้นสูง (AOP) เช่น ปฏิกิริยาออกซิเดชันของเฟนตันและปฏิกิริยาออกซิเดชันของโอโซน เพื่อสร้างแร่ธาตุให้กับสารมลพิษอินทรีย์ที่ทนไฟในขั้นสูง 

การบำบัดข้อต่อแบบหลายกระบวนการนี้กำจัดส่วนประกอบที่เป็นพิษและวัสดุทนไฟได้อย่างสมบูรณ์ เป็นไปตามมาตรฐานการปล่อยก๊าซอุตสาหกรรมระดับสากลที่เข้มงวดอย่างสมบูรณ์

ก่อนที่จะเปิดตัวโครงการอย่างเต็มรูปแบบ การทดสอบขวดโหลด้วยตัวอย่างน้ำเสียดิบในสถานที่นั้นเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ การทดลองในห้องปฏิบัติการเผยให้เห็นการตอบสนองที่แท้จริงของสารมลพิษต่อสารตกตะกอน สารตกตะกอน และการปรับกระบวนการ 

วิศวกรกระบวนการสามารถปรับขั้นตอนการบำบัดและปริมาณรีเอเจนต์ได้โดยการเชื่อมโยงโปรไฟล์คุณภาพน้ำที่วัดได้ ข้อจำกัดด้านกฎระเบียบการระบายน้ำในท้องถิ่น ข้อมูล CAPEX และ OPEX วิธีการเชิงประจักษ์นี้ช่วยลดความเสี่ยงในการปฏิบัติงาน ป้องกันการละเมิดของเสียที่ไม่คาดคิด และสร้างสมดุลในทางปฏิบัติระหว่างการปฏิบัติตามข้อกำหนดและความมีชีวิตของกระบวนการในระยะยาว